മതസ്വാതന്ത്ര്യം, പരസ്പരവിനിമയം, ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യ വാഗ്ദാനത്തിന്റെ ഭാവി
ജോർജ്ജ് എബ്രഹാം
ഇന്ത്യയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ മതന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്ക് നേരെ നടക്കുന്ന ആക്രമണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള റിപ്പോർട്ടുകൾ നിരന്തരം പുറത്തുവരുന്നുണ്ട്.
തീവ്ര ഹിന്ദുത്വ സംഘടനകളുടെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന സ്വാധീനത്തിലും അതിനോടുള്ള ഔദ്യോഗിക പ്രതികരണങ്ങളിലെ പോരായ്മകളിലും നിരവധി മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകളും സഭാ കൂട്ടായ്മകളും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരും ആശങ്ക രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.
ഈ ആശങ്കകൾ ഒറ്റപ്പെട്ട അക്രമ സംഭവങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നുണ്ട്.
പ്രത്യേകിച്ച്, ഇന്ത്യ ഒരു റിപ്പബ്ലിക് ആയതുമുതൽ എല്ലാ പൗരന്മാർക്കും ഉറപ്പുനൽകുന്ന മതസ്വാതന്ത്ര്യം, അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യം, സംഘടന സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളാണവ.
സമീപവർഷങ്ങളിൽ, ഈ സംഭവവികാസങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബാധിച്ച കമ്മ്യൂണിറ്റികളിൽ ഒന്നായി ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹം മാറിയിരിക്കുന്നു. വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം പീഡനങ്ങൾ, ഭീഷണിപ്പെടുത്തലുകൾ, ആരാധനകൾ തടസ്സപ്പെടുത്തൽ, പള്ളികൾക്കും ക്രിസ്ത്യൻ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും നേരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ, വിവിധ നിയമങ്ങൾ ചുമത്തി പാസ്റ്റർമാരെയും സഭാ നേതാക്കളെയും അറസ്റ്റ് ചെയ്യലും തടങ്കലിൽ വെയ്ക്കലും, സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക വിവേചനങ്ങൾ എന്നിവ വ്യാപകമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ, ക്രിസ്ത്യൻ കുടുംബങ്ങളെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെടുത്തുക, തൊഴിലവസരങ്ങൾ നിഷേധിക്കുക, പൊതുവിഭവങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് വിലക്കുക, മതം ഉപേക്ഷിക്കാൻ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുക തുടങ്ങിയ സാഹചര്യങ്ങളും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
മതപരമായ സംഘർഷങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ക്രൂരമായ മർദ്ദനങ്ങളും കൊലപാതകങ്ങളും വരെ നടന്നതായി ആരോപണങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും, ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾക്ക് പിന്നിലെ സാഹചര്യങ്ങളും പ്രേരണകളും പലപ്പോഴും തർക്കവിഷയമായി തുടരുകയാണ്.
ഇതിനുപുറമേ, അമേരിക്കയിലെ ഇന്ത്യൻ പ്രവാസി സമൂഹത്തിൽപ്പെട്ട ചില ക്രിസ്ത്യൻ സംഘടനകളെ ആഴത്തിൽ ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്ന മറ്റൊരു സംഭവവികാസവും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിൽ നടന്ന ചില മതസമ്മേളനങ്ങളിൽ പ്രസംഗിക്കുന്നതിൽ നിന്ന്, ഇന്ത്യൻ വംശജരായ ചില പ്രമുഖ മതനേതാക്കളെ അധികൃതർ തടഞ്ഞതായി റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്. ഇന്ത്യയിൽ ജനിച്ച ഇവർ പിന്നീട് അമേരിക്കൻ പൗരത്വം സ്വീകരിച്ചവരും, ഓവർസീസ് സിറ്റിസൺ ഓഫ് ഇന്ത്യ (OCI) പദവി കൈവശമുള്ളവരുമാണ്.
പല നിരീക്ഷകരെയും സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഈ സംഭവം ഇന്ത്യയിലെ ജനാധിപത്യ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് വലിയ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നതാണ്.
രാജ്യത്തിന്റെ നിർണ്ണായക ശക്തിയായിരുന്ന മതസൗഹാർദ്ദത്തിന്റെയോ ബഹുസ്വരതയുടെയോ മനോഭാവത്തിന് വിരുദ്ധമാണ് ഇത്തരം നടപടികൾ എന്ന ധാരണയാണ് ഏറെ അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കുന്നത്. സ്വന്തം മതം വിശ്വസിക്കാനും ആചരിക്കാനും പ്രചരിപ്പിക്കാനുമുള്ള അവകാശം ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്നുണ്ട്.
ഒരു മതവിഭാഗത്തിലെ അംഗങ്ങൾക്ക് അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരിൽ നിയന്ത്രണങ്ങളോ പാർശ്വവൽക്കരണമോ നേരിടേണ്ടി വരുമ്പോൾ, ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ചും നിയമത്തിന്റെ തുല്യമായ പ്രയോഗത്തെക്കുറിച്ചും ആശങ്കകൾ ഉയരുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.
എന്നിരുന്നാലും, അന്താരാഷ്ട്ര അതിരുകൾക്കപ്പുറമുള്ള മതനേതാക്കളുടെ ഇടപെടലുകളെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ, നാണയത്തിന്റെ മറുപുറം കൂടി പരിശോധിക്കേണ്ടത് തുല്യ പ്രാധാന്യമുള്ള കാര്യമാണ്. അമേരിക്ക ചരിത്രപരമായി മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന രാജ്യമാണ്.
ഇന്ത്യ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മതനേതാക്കളെ, അവരുടെ മതപാരമ്പര്യം നോക്കാതെ അമേരിക്ക പൊതുവെ സ്വാഗതം ചെയ്യാറുണ്ട്. R-1 റിലീജിയസ് വർക്കർ വിസ പോലെയുള്ള സംവിധാനങ്ങളിലൂടെ ഹൈന്ദവ പുരോഹിതന്മാർക്കും ആത്മീയ നേതാക്കൾക്കും മതപ്രവർത്തകർക്കും അമേരിക്കയിലുടനീളമുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളിലും അനുബന്ധ സ്ഥാപനങ്ങളിലും സേവനമനുഷ്ഠിക്കാൻ പതിവായി അനുമതി നൽകാറുണ്ട്.
കൂടാതെ, ഇന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ള നിരവധി മത വ്യക്തിത്വങ്ങൾ വിസിറ്റർ വിസകളിൽ അമേരിക്കയിലെത്തി പൊതുയോഗങ്ങളിലും കോൺഫറൻസുകളിലും മതപരമായ ചടങ്ങുകളിലും പതിവായി സംസാരിക്കാറുമുണ്ട്.
പ്രത്യേകിച്ച്, ഭിന്നതയുണ്ടാക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള പ്രസംഗങ്ങളുടെ പേരിൽ കടുത്ത വിമർശനങ്ങളും വിവാദങ്ങളും നേരിട്ട വ്യക്തികൾക്ക് പോലും പലപ്പോഴായി അമേരിക്കയിൽ പ്രവേശനാനുമതി ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
സാധ്വി ഋതംഭര, ശശികല ടീച്ചർ തുടങ്ങിയവർക്ക് അമേരിക്കയിൽ യാത്ര ചെയ്യാനും സംസാരിക്കാനും തങ്ങളുടെ വിവാദപരമായ ആശയങ്ങൾ അമേരിക്കൻ മലയാളി സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ പരസ്യമായി അവതരിപ്പിക്കാനും സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അവരുടെ ആശയങ്ങളോട് ഒരാൾക്ക് യോജിക്കാം വിയോജിക്കാം, എന്നാൽ അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹം ഉറപ്പുനൽകുന്ന സംരക്ഷണത്തിന് കീഴിൽ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള അവസരം അവർക്ക് ലഭിച്ചു എന്നത് ഒരു വസ്തുതയാണ്.
ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഇന്ത്യൻ പ്രവാസി സമൂഹത്തിലെ പലരും ഇന്ത്യയിലെ സമീപകാല സംഭവവികാസങ്ങളെ വിലയിരുത്തുന്നത്.
അവർ ലളിതവും എന്നാൽ പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: ഇന്ത്യയിൽ ജനിച്ച, ഒ.സി.ഐ (OCI) പദവി നിലനിർത്തുന്ന, ജന്മനാടുമായി ആഴത്തിലുള്ള സാംസ്കാരിക-കുടുംബ ബന്ധങ്ങളുള്ള വ്യക്തികൾക്ക് അവരുടെ ജന്മനാട്ടിലെ മത സമ്മേളനങ്ങളിൽ സംസാരിക്കാനുള്ള അവസരം നിഷേധിക്കുന്നത് നീതിയാണോ? ഇവിടെ കൃത്യമായ ഒരു തത്വമാണോ പിന്തുടരുന്നത്, അതോ സംസാരിക്കുന്ന ആളുടെ മതം നോക്കിയാണോ വ്യത്യസ്ത മാനദണ്ഡങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കുന്നത്?
പരസ്പരവിനിമയത്തിന്റെയും അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങളുടെയും വലിയ തലത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഈ ചോദ്യങ്ങൾ കൂടുതൽ പ്രസക്തമാകുന്നു. ഇന്ത്യ തങ്ങളുടെ പൗരന്മാർക്കായി കൂടുതൽ ആഗോള യാത്രാ സ്വാതന്ത്ര്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്, എളുപ്പത്തിലുള്ള യാത്രാ സൗകര്യങ്ങൾക്കായി വാദിക്കുന്നുണ്ട്, കൂടാതെ ഇന്ത്യക്കാർക്ക് വിദേശത്ത് ജീവിക്കാനും ജോലി ചെയ്യാനുമുള്ള H-1B വിസ പോലുള്ള അവസരങ്ങൾ വിപുലീകരിക്കാൻ നിരന്തരം സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുന്നുമുണ്ട്. പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് അത്തരം ആഗ്രഹങ്ങൾ സ്വാഭാവികവും ന്യായവുമാണ്. എന്നാൽ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് തുറന്ന സമീപനവും സൗകര്യങ്ങളും പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യം, സ്വന്തം അതിർത്തിക്കുള്ളിലും അത്തരം ഒരു തുറന്ന മനസ്സ് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ബാധ്യസ്ഥരാണെന്ന് പല നിരീക്ഷകരും വാദിക്കുന്നു.
പ്രവാസികളിൽ പലരും പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ആശങ്ക കേവലം വിസ നയത്തെക്കുറിച്ചോ ഭരണപരമായ തീരുമാനങ്ങളെക്കുറിച്ചോ മാത്രമല്ല. മറിച്ച്, അത് ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്.
ഒരു മതനേതാവിനെ അവന്റെ മതപരമായ ഐഡന്റിറ്റി കൊണ്ടോ, സംഘടന ബന്ധം കൊണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ ആശയങ്ങൾ കൊണ്ടോ മാത്രം സംസാരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് വിലക്കുമ്പോൾ, അത് ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്ന അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം, മതസ്വാതന്ത്ര്യം, നിയമത്തിന് മുന്നിലെ തുല്യത എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ ആശങ്കകളാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്.
ഈ വിലക്കുകൾ നേരിടുന്നത് ഏതെങ്കിലും വിദേശികളല്ല, മറിച്ച് ഇന്ത്യയിൽ ജനിച്ച്, ഒ.സി.ഐ പദവിയിലൂടെ രാജ്യവുമായി നിയമപരവും വൈകാരികവുമായ ബന്ധം നിലനിർത്തുന്ന വ്യക്തികളാകുമ്പോൾ ആശങ്കകളുടെ ആഴം കൂടുന്നു.
മതസ്വാതന്ത്ര്യം, നിയമത്തിന് മുന്നിലുള്ള തുല്യത, മതേതര ഭരണം എന്നീ തത്വങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നുണ്ട്.
ഇന്ത്യയുടെ ആഗോള സൽപേര് നിലനിൽക്കുന്നത് അതിന്റെ ബഹുസ്വരതയിലും, വ്യത്യസ്ത വിശ്വാസങ്ങളെയും സംസ്കാരങ്ങളെയും ആശയങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള അതിന്റെ അസാധാരണമായ കഴിവിലുമാണ്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, മതപരമായ പ്രഭാഷണങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതോ പൊതുമതജീവിതത്തിലെ പങ്കാളിത്തത്തെ തെരഞ്ഞുപിടിച്ച് പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നതോ ആയ നടപടികൾ ആ ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായും അനുസൃതമാണോ എന്ന് ചോദിക്കുന്നത് തികച്ചും ന്യായമാണ്.
ഒരുപക്ഷേ, ഗൗരവമേറിയ ഒരു പുനർവിചിന്തനത്തിനുള്ള സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കാം. തങ്ങൾ സന്ദർശകരായ മതനേതാക്കൾക്ക് നൽകുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം തിരിച്ച് തങ്ങൾക്കും ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അമേരിക്കയ്ക്ക് ന്യായമായും ചോദിക്കാം.
അതിലും പ്രധാനമായി, ഇത്തരം നിയന്ത്രണങ്ങൾ തങ്ങൾ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളെ വളർത്തുകയാണോ അതോ തളർത്തുകയാണോ ചെയ്യുന്നത് എന്ന് ഇന്ത്യ സ്വയം ചിന്തിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും. ഇന്ത്യൻ പ്രവാസി സമൂഹവും, തങ്ങൾ ജീവിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, സ്വന്തം ജന്മനാട്ടിലും മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും എല്ലാവർക്കും തുല്യമായ പരിഗണനയ്ക്കും വേണ്ടി ശക്തമായി നിലകൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്.
അത്തരം നിലപാടുകളിലെ സുതാര്യത അവർ നടത്തുന്ന അവകാശവാദങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ധാർമ്മിക വിശ്വാസ്യത നൽകുകയും അവർ സംരക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സാർവത്രിക മൂല്യങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും.
ആത്മവിശ്വാസമുള്ള ഒരു ജനാധിപത്യം സമാധാനപരമായ മതസംവാദങ്ങളെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല; ജനപ്രിയമല്ലാത്തതോ വിവാദപരമോ ആയ വിശ്വാസങ്ങൾ പോലും പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള വ്യക്തികളുടെ അവകാശത്തെ അത് സംരക്ഷിക്കുന്നു.
യഥാർത്ഥത്തിൽ, ഈ ചർച്ച ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക ആനുകൂല്യങ്ങളെക്കുറിച്ചോ പരിഗണനകളെക്കുറിച്ചോ ഉള്ളതല്ല. ഇത് ഭരണഘടനാ തത്വങ്ങളോടുള്ള വിശ്വസ്തതയെക്കുറിച്ചും മൗലികാവകാശങ്ങളുടെ തുല്യമായ സംരക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ളതാണ്.
ഒരു വ്യക്തിക്ക് തന്റെ ജന്മനാട്ടിൽ സമാധാനപരമായി സംസാരിക്കാനുള്ള കഴിവ് അവന്റെ മതത്തെയോ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളെയോ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ താല്പര്യങ്ങളെയോ ആശ്രയിച്ചായിരിക്കരുത്.
ആത്യന്തികമായി, ഒരു ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കരുത്ത് അളക്കപ്പെടുന്നത് അത് ഭൂരിപക്ഷത്തോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതിലല്ല, മറിച്ച് അത് അതിന്റെ മുഴുവൻ ജനങ്ങളുടെയും അവകാശങ്ങളും സ്വാതന്ത്ര്യവും അന്തസ്സും എത്രത്തോളം വിശ്വസ്തതയോടെ സംരക്ഷിക്കുന്നു എന്നതിലാണ്.
ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യ സ്വഭാവത്തിന്റെയും ബഹുസ്വര പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും നിലനിൽപ്പ് ആ പ്രതിബദ്ധതയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.
