മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മേൽ കരിനിഴൽ: ഛത്തീസ്ഗഡിലെ പുതിയ ബില്ലിനെ പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ടതു ആവശ്യം.
ഛത്തീസ്ഗഡ് നിയമസഭ പാസാക്കിയ പുതിയ മതപരിവർത്തന നിരോധന ബിൽ, ഒരു സാധാരണ നിയമപരിഷ്കാരമായി മാത്രം കാണാൻ കഴിയില്ല.
ഇത് ഭാരതത്തിന്റെ ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളെയും വ്യക്തിയുടെ ആത്മീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും സ്പർശിക്കുന്ന ഒരു ഗൗരവമുള്ള വിഷയമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ന്യൂനപക്ഷ സമൂഹങ്ങൾക്കും, അതിലുപരി ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസ സമൂഹത്തിനും, ഈ നിയമം ആശങ്കകളും അനിശ്ചിതത്വവും സൃഷ്ടിക്കുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നു.
Indian Constitution ഉറപ്പുനൽകുന്ന Article 25 പ്രകാരം ഓരോ പൗരനും സ്വന്തം മതം വിശ്വസിക്കാനും, അനുഷ്ഠിക്കാനും, പ്രചരിപ്പിക്കാനും, ആവശ്യമെങ്കിൽ മാറ്റാനും അവകാശമുണ്ട്.
ഈ അവകാശം ഒരു നിയമത്തിന്റെ പരിധിയിൽ ഒതുക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അത് നിയമത്തിന്റെ പരിധി കടന്ന് മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു. മതപരിവർത്തനം ഒരു ബാഹ്യ നിർബന്ധത്തിന്റെ ഫലമല്ല; മറിച്ച് അത് ഒരാളുടെ ആത്മീയ തിരിച്ചറിവിന്റെ ഭാഗമാണ്.
ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ ആധാരഗ്രന്ഥമായ വിശുദ്ധ ബൈബിൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്, വിശ്വാസം ഒരു നിർബന്ധമല്ലെന്നും അത് സ്വതന്ത്രമായ ഒരു ആത്മീയ പ്രതികരണമാണെന്നും ആണ്. “സത്യം നിങ്ങളെ സ്വതന്ത്രരാക്കും” എന്ന വചനത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നതുപോലെ, ഭയത്താലോ നിയമനിയന്ത്രണങ്ങളാലോ രൂപപ്പെട്ട വിശ്വാസം യഥാർത്ഥ വിശ്വാസമല്ല.
അതിനാൽ വിശ്വാസത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഏത് ശ്രമവും ആത്മീയതയുടെ അടിസ്ഥാനം തന്നെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നു.
ഈ ബില്ലിലെ ഏറ്റവും വിവാദമായ ഘടകങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് സ്നാനം (Baptism) പോലുള്ള ആത്മീയ ആചാരങ്ങൾക്കു പോലും മുൻകൂർ അനുമതി ആവശ്യമാണ് എന്ന രീതിയിലുള്ള വ്യവസ്ഥകൾ. സ്നാനം ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിലെ ഒരു ഔപചാരിക ചടങ്ങ് മാത്രമല്ല; അത് ഒരു വ്യക്തി തന്റെ വിശ്വാസം തുറന്നുപറയുന്ന ആത്മീയ പ്രഖ്യാപനമാണ്.
ഇത്തരം ഒരു ആത്മീയ തീരുമാനത്തെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ അനുമതിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത്, മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പരിധികളെ തന്നെ ചുരുക്കുന്ന നടപടിയായി കാണപ്പെടുന്നു. ഇത് മതവും രാഷ്ട്രവും തമ്മിലുള്ള സ്വാഭാവിക അതിരുകൾ ലംഘിക്കുന്നതിന്റെ സൂചന കൂടിയാണ്.
ഇതിനൊപ്പം, ബിൽ “ബലാൽക്കാരം”, “വഞ്ചന”, “പ്രലോഭനം” തുടങ്ങിയ പദങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മതപരിവർത്തനത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ പദങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനം വ്യക്തതയില്ലാത്തതും, പ്രായോഗിക തലത്തിൽ ദുരുപയോഗത്തിന് വഴിവെക്കുന്നതുമായിരിക്കാം.
ക്രിസ്തീയ സമൂഹം ദീർഘകാലമായി നിർവഹിച്ചുവരുന്ന വിദ്യാഭ്യാസ, ആരോഗ്യ, സേവന പ്രവർത്തനങ്ങൾ പോലും “പ്രലോഭനം” എന്ന തെറ്റായ വ്യാഖ്യാനത്തിനടിയിൽ വരാനുള്ള സാധ്യത ഇവിടെ നിഷേധിക്കാനാവില്ല. അതോടെ, സമൂഹത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിലുള്ളവർക്ക് ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അനേകം സേവനങ്ങൾ തന്നെ ബാധിക്കപ്പെടും.
ഇത്തരം നിയമങ്ങൾ സാമൂഹിക സമാധാനത്തിനും വെല്ലുവിളിയാകാം. മതങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പരസ്പര ബഹുമാനവും വിശ്വാസവുമാണ് ഇന്ത്യയുടെ വൈവിധ്യത്തിന്റെ ശക്തി. എന്നാൽ നിയമത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരുതരം സംശയവും ഭീതിയും വളർത്തുമ്പോൾ, അത് സമൂഹത്തിൽ വിഭജനത്തിനും സംഘർഷത്തിനും വഴിവെക്കാം.
ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്തിൽ നിയമങ്ങൾ സംരക്ഷണത്തിനായിരിക്കണം, ഭീതിസൃഷ്ടിക്കാനല്ല.
വസ്തുതകൾ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ഛത്തീസ്ഗഡിലെ പുതിയ മതപരിവർത്തന നിരോധന ബിൽ പുനഃപരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത വ്യക്തമാണ്.
മനുഷ്യൻറെ മൗലിക അവകാശങ്ങളും മതസ്വാതന്ത്ര്യവും സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന രീതിയിൽ നിയമങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തേണ്ടത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ബാധ്യതയാണ്. വിശ്വാസം ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആത്മാവിനുള്ളിൽ ജനിക്കുന്നതാണെന്നും, അതിനെ നിയമത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂടിൽ ഒതുക്കാനാവില്ലെന്നുമുള്ള സത്യത്തെ മറക്കാൻ പാടില്ല.
ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശക്തി അതിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലാണ്. ആ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും സംയുക്ത ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. അതിനാൽ, ഈ ബിൽ ശാന്തമായും ബുദ്ധിപരമായും നിയമപരമായും പുനഃപരിശോധിക്കപ്പെടുകയും ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിൻറെ ആശങ്കകൾ അകറ്റുകയും ചെയ്യേണ്ടതാണ്.
